setareh


	دیگر هرگز ...! دیگر هرگز ... ! آنرا که بابتش بهایی گزاف در زندگی پرداخته بودم و چون جان عزیز می داشتمش همان را که مهسان در شبهای تارم می درخشید همان که چند ماه قبل با عزت و احترام به منزل آورده بودمش ... برای خواندن بقیه متن به "ادامه مطلب" مراجعه نمایید ... ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط ... در یکشنبه سی ام فروردین 1388 \|


	آفرینش این موجود ... داستان ِ آفرینش موجودی عجیب بنام " بشر "... پایان ِ کار ِ او بود و زر وسیم پخش میکرد فریبکاری و دورویی هر زمان پیشه او شده بود گهر ِ رَه ، ناصواب ، حاشیه را میساخت پایه و بن ویران ، او نما می آراست دل و چشم ِ دگران در سر بود بی دلان نگران ، چشم در دل داشتند گرگهایی در لباس میشها و بره ها جد اندر جد ،... گوسفندان در پی آنان روان در قوانین ِ بازی می نوشت : " زن چنین و مرد چنان "، " تفرقه انداز " و حاکم بود او . هر چه بیشتر " تفرقه" در بازی ، حکم ِ قویتر می سرود نام خالق ، چون ملعبی در دست او با تعصب ِ تعصب بازان ، بازی و سرگرمی اش دائم براه گر بی دلی ، در سر راهش به حق می ایستاد گردنش از تن جدا او می ساخت علوم مکشوفه قرون گذشته در سرزمینهای دور را بنام خود دوباره کشف میکرد ! کنون کر َ مش ! پایان کارش ، شکوفا شده است شاید ز کرَم و بخشش یک از هزاران ، میان مردمان ، راه دگر باز شود!... تا به آنوقت که ساده لوحان چشمشان در سر بوَد کرَم ِ مقتضی مصلحتی ِ او ، حاکم و سرور بوَد ... * * * از شمیم یاد تو چنان مست شوم انگار که صد دَم به جهان هست شوم ساقی شوی و جام دهی پی در پی دل دل کنم و ز شوق در رقص شوم ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط ... در شنبه بیست و نهم فروردین 1388 \|


	در میخانه گشایید بروی ... من به "بیراهه" رفتم و "گنهکار" شدم من خرقه زهد ِ نادانی ، دروغ را ز تن بر کندم و چون خراباتیان راستین مست ، بر در میخانه شدم من ِعاشق مست ، با جام و ساقی شده ام همدم پا را فراتر گذارده ، من از منطقه ممنوعه نبایدها گذر کردم و هرگز دگر گوش نسپارم به یاوه های مترسکان حراف لاف زن کنون شادم و شادم ، پای کوبان بر در میکده ام زندگی غمکده نیست ، ماتمکده نیست دمی است که آنرا با عشق باید آمیخت با هر ساز، عاشقانه رقصیدن شادمانه پی کشف راز هستی بودن کنون من مستم و آتش آن عذابی " که می گویند" بجان خریده ام " بهشت " را به لذت چشیدن جام این ساقی ِزیبای خمار چشم ، فروخته ام بدنامی ِ با او هم پیاله شدن را خود با تار و تنبک می نوازم پای بر هر زهد و تقوای دروغین ِ ریا پیشه ، نهاده مست در پی یار، رقصان می روم مستان ! در ِ میخانه گشایید بروی مهر ی که وی را دگر نیست به مسجد راهی * * * من هستم و سخت در حال پیکار، دست و پنجه نرم کردن ولی هستم ... شاید بگیرد بر ما قدری لرز ، اما ... خم شدن ، شکستن نیست در مرام ما خواهم رقصید با هر ساز آن در این دریای پر تلاطم ، من مقاوم خواهم بود و محکم زندگی هست در دستانم میسازم آنرا من ملک بودم و هستم به خود ایمان دارم ... زندگی هر چه هست زیبایی است هر چه هست در آن ، باید باشد که من و ما باشیم این هستی موهبت است ... \|+\| نوشته شده توسط ... در دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388 \|